خانواده ي جهاني چرخيدن!

سلام. اولين مطلب رو با اين توضيح مي ذارم كه هدف، بررسي مسايل اجتماعي است با ديدي

منحصر به فرد.

 

**************************

 

اين جمله رو همه مون قطعا 4-3 بار (يا حتي بيشتر) توي زندگيمون شنيديم كه م،داريم مدام روي يه دايره ، دور مي زنيم. گاهي اونقدر مشغوليم كه متوجه همين هم نمي شيم. ولي گاهي كه نگاه مي كنيم،- كمي تامل كافيه- مي بينيم كه بله! اوضاع خيلي نا جور و تكراريه! و به قول مهرا مديري، اگه يه روز از زندگيمون رو توي دفترچه خاطراتمون بنويسيم و بعد باقي روز ها رو از روش كپي بگيريم طوري كه تا آخر عمرمون كافي باشه، هيچ اتفاقي نمي افته!!!

اين البته تقريبا براي همه ي دنيا صدق مي كنه. مگه استثنا هايي كه جلوي اين طوفان بايستن و نذارن كه جلوي اهداف آرمان گرايانه شون رو بگيره. ولي اگه مثل درصد فوق العاده زيادي از مردم، صرفا به دنبال يه زندگي آروم و بي دغدغه و شاد و شنگول باشن، (البته با سر هايي كه تا سينه توي برف فرو رفته و بي خيال هر گونه سرماخوردگي هم شده!) ديگه اوضاع فرقي نمي كنه. همه چي از پيش تعيين شده است. حالا يه سال زودتر يا ديرتر!! از اين خيابون يا از اون خيابون! نهايتا مقصد (و در موارد زيادي، حتي راه) همونيه كه مال بقيه هم هست!

نمي خوام باز به اون آدماي خوب (!) بپردازم با ايده ها و آرمان هاشون. اون ها كه ديگه به تلنگر احتياج ندارن! دارن هر كدوم راه منحصر به فرد خودشون رو با استقامت و اراده، طي مي كنن... مي خوام به باقي آدم ها بپردازم. يعني همون " خانواده ي جهاني چرخيدن" !!!

مي خوام بيام و به اينجا برسم كه چرا ما ايراني هاي عضو اين خانواده ي بزرگ، واقعيات زندگيمون، داره سر به فلك مي كشه؟! شديم قوم واقع بين مفرط! كه فانتزي فكر كردن ، تو ذهنشون مرده!

چرا اين قدر افسرده ايم؟ چرا اين قدر همه چيز برامون از پيش تعيين شده تر از ديگرانه؟ چرا هميشه مدعي هستيم كه نتيجه ي كارو مي دونيم و تمامي اتفاق هاي خوشايند و سرگرم كننده ي دنيا هم كه جمع بشن،نمي تونن ما رو وادار به لذت بردن بكنن؟! و اين وسط اگه يكي مثل خودمون نباشه، بهش هزار جور مارك مي زنيم كه الكي خوشه، به ترك ديوار هم مي خنده، درد نداره، و هزار جور تيكه ي ديگه. هر چي دلمون مي خواد بارش مي كنيم كه يعني  : عزيز غرب زده! تو هم بيا و مثل ما افسرده باش! هر كي دايره اش رو كوچيك تر بكنه، توي باشگاه ما عضو فعال مي شه و ستاره مي گيره!!

فيلم كمدي پخش مي كنن، با اخم نگاه مي كنيم! يكي يه ايده ي جديد مي ده، يه كار جديد مي خواد بكنه، مي گيم : "اي بابا! تو هم دلت خوشه ها!" و هيچ فكر نمي كنيم كه خوب عزيز من! خودت چرا دلت اونجوري اوريون گرفته؟!تو چرا دلت خوش نباشه؟ كسر شانه؟كوچيك مي شي؟ اصلا كوچيك بشي، چي مي شه؟!مارك بچه بودن، جوون بودن بهت بخوره، آسمون به زمين مياد؟

نمي گم همه ي اينا صرفه و يا اين وري يا اون وري. اما اگه به اكثريت نگاه كنيم،مي بينيم كه يه پيرزن 67 ساله ي امريكايي،( كه البته بايد مواظب باشي نفهمه بهش گفتي پيرزن!) كلكسيون فرشته هاي گچي جمع مي كنه و تفريح مورد علاقه اش خوندن كتاب هاي ترسناكه، اون وقت اين جا، كافيه يه زن 40 ساله توي خيابون شلوار لي بپوشه! يا چه مي دونم؟ به جاي حرف زدن از فلان مجلس ختمي كه 2 هفته پيش رفته، يه فيلم تعريف كنه! تا پچ پچ ها شروع بشه كه فلاني اين طوري و اون طوري! يا اگه هم نه، با حالت مسخره اي همه شروع كنن به گفتن اين به ظاهر واقعيت كه، كه فلاني دلش زيادي جوونه!!

 

نهايت مسافرت، 1500 كيلومتر (+ دو روز سر درد و غرغر كه همش تو ماشين بوديم و اين حرفا!) نهايت تفريح، دور زدن توي خيابون (حالا با ماشين يا بي ماشين!) نهايت فرهنگي بازي در آوردن، خريدن يه مجله! (اونم چي؟! مجله ي جدول!! يا ديگه خيلي پاتو اون ور تر بذاري، مجله هاي زرو " خانواده+ هزار جور اسم ديگه"! حالا هرچي به دهن اومد!!)

ما درست مثل يه كشور تحريم شده هستيم. يا بهتره بگم كه ما، دقيقا يه كشور تحريم شده هستيم!

اگه ضريب پيچش به دور خود رو به صورت نرمال، 10 بگيريم، ما حوالب 110 يا 1010 يا شايد هم 10010 به سر مي بريم!!

چند درصدمردم ما با قطار يا هواپيما سفر كرده ان؟!( حالا كشتي رو ديگه فاكتور مي گيرم!) چند درصد مردم ما پاشونو خارج از مرز گذاشتن؟( گرچه بهتر بود اين جمله رو اين طوري مي گفتم: چند درصد "مي تونن" پاشونو بيرون بذارن؟!) چند درصد مردم ايران حرفي از ماجراجويي هاشون دارن كه بزنن؟ اصلا چند درصدشون تا حالا تجربه ي يه ماجراجويي خشك و خالي رو داشتن؟!

ما اينجا به اندازه ي موهاي سر خانواده هامون، آثار تاريخي ، كتابخونه، موزه و فرهنگسرا داريم! اما به خاطر خدا، چند درصد مردم ايران تا حالا پاشونو تو يكي از اين موزه ها گذاشتن؟! كدوم يك از اين آثار تاريخي براشون الهام بخش شده؟!

البته اينا تنها چيزايي نيستن كه ما داريم و تحويل نمي گيريم! مثلا بارز ترينشون، همين مسجد هامون! 98% يا بيشتر  مردم ايران، مسلمونن. اما چند درصد ازشون توي مسجد نماز مي خونن؟ يا اصلا نه! چند درصدشون تا حالا بيشتر از 2 بار مسجد رفتن؟

 

 والبته چه انتظاري مي شه داشت وقتي مسجد هاي خوشگل ماماني، فقط مال تو فيلماس! تا زماني كه مسجد آدمو ياد بوي جوراب و چاي يخ زده  ميندازه، وقتي مسجد شده –خيلي ببخشيد- فقط يه جايي واسه خواب و دستشويي رفتن،چه انتظاري مي شه از مسجد رفتن داشت؟ برم نماز بخونم؟ نماز جماعت ثواب داره؟... چي مي شه گفت؟!

يه سري از اين چيزا ، مربوط به شرايط ه، يه سري مربوط به باور هاي غلط تاريخي و سنتيه، و البته يه سري هم مربوط به حال و حوصله ي خود مردمه.

يه نفر، نمي تونه همه ي اين مشكلات رو براي خودش يا بقيه حل بكنه. مگه اين كه خيلي كله گنده باشه!

ولي ايها الناس!   تا دايره هامون تبديل به نقطه نشده، يه كاري بكنيد!

 

والسلام

 

پرديس

+ نوشته شده در  جمعه 1387/01/16ساعت 2:43 قبل از ظهر  توسط پرديس  | 

آخرین نوشته ها

؟
با كليشه ي تمام: خداحافظ! همين حالا!!
مصطفی گفت جواب بدم!
اشتباه مي كني! محمد پيامبره! نه علي!!
حتي گند هم نيستن!!
من زنده ام!!
بابا جون! من اصلا آنارشيستم!!
چند كاسه سيب زميني سرخ كرده؟!
نه! ببين! اين يكي رو ديگه نمي فروشم!
راستي چرا محتاجيم به دعا؟!