بابام می گه:"این چه مدل روسریه مثلا؟" خاله ام می گه: " مثل عرب ها شدی!" یکی از دوستام می گه:"این مثلا چیه بستی؟!"

و من نمی دونم چه طوری بهشون بگم که هزار ماشاالله توی مملکت اسلامی ما،یه روسری درست و حسابی پیدا نمی شه!

نیلوفر می گه: " حالا تو یه ذره از پشت موهات معلوم باشه، چه آسیبی به خدا می رسه؟!" و من دیگه حوصله ندارم براش توضیح بدم که من برای آسیب رسیدن یا نرسیدن به خدا نیست که اینو می پوشم!

- مامان ! شال نخی بخر! نه از اینا که نصفه ان ها!!

- تو این گرما ، چرا روسری نمی پوشی؟!

و من دیگه به مامانم نمی گم که اندازه ی روسری ها رو این روزا باید با واحد میلیمتر سنجید!

یکی از فامیل می گه: " دیگه خدا رو شکر این روزاست که برش دارن!" و صدای همه بلند می شه که : اصلا درستش هم همینه!

با خودم فکر می کنم که راستی! درستش چیه؟

یه زمانی دختر یکی از روحانیون می گفت که سر کردن یه دستمال به جای روسری، توهین به حجابه و حالا که نگاه می کنم می بینم که چه چیزایی که توهین به حجاب نیستن!

نمونه ی بارزش همین " مبارزه با مفاسد اجتماعی"! صدام که در میاد، می گن: " تو چته؟ تو که مشکلی باهاشون نداری!"... ولی من دارم!

می گن کسی که این بلا ها رو سر خودش میاره،شخصیت نداره که بخواد بهش توهین بشه! ولی نمی بینن که این، توهین به همون راهیه که دارن خودشونو براش هلاک می کنن! اینه که ارزش اون راه پایین میاد و اینه که همونایی که اسمشونو بی شخصیت می ذارن، هیچ وقت بهش اعتماد نمی کنن...

پلاکارد دستمون می گیریم و فریاد می زنیم که آخه چرا محجبه های ترکیه و فرانسه و ...، از تحصیل ، از کار دولتی، محرومن؟! ولی یادمون می ره که مگه خودمون نیستیم که به غیر محجبه ها، اجازه ی تحصیل و کار دولتی که چه عرض کنم؛اجازه ی رفت و آمد توی خیابونو هم نمی دیم و می گیم که این قانون مملکته! پس اون چیه؟! خوب اونم قانون مملکته دیگه!

چه بلایی داره سرمون میاد؟ کجا داریم میریم؟ به چی داریم تبدیل می شیم؟

سردرگم نیستیم. الگو نمی خوایم. بی اطلاع نیستیم.... شاید اگه بودیم، می شد یه چیزایی رو به مغزامون تزریق کنیم و ماجرا ختم به خیر بشه(!) ! ولی ما،30 سال بعد از انقلاب ایران،نسل خسته و زیادی بزرگ و زیادی کوچیکی هستیم که راهو بلده، اما حوصله ی قدم برداشتن، نداره!

والسلام

پردیس