چند كاسه سيب زميني سرخ كرده؟!

سلام!

 فيلم پيكره ي دروغ ها رو ديدم! اصلا نچسبيد. راستش احساس گناهم بابت قضاوت در مورد گلشيفته فراهاني، كم شد!!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-

" اگه الآن بياد و ما رو اينجا ببينه،تو چكار مي كني؟!"

" دروغ مي گم!...آره دروغ مي گم!... آدما دروغ مي گن تا اوضاعو همون جوري كه هست نگه دارن!"

شايد مسخره باشه كه براي اين موضوع، ديالوگي از فيلم departed رو مثال بيارم! ولي خوب! اين چيزيه كه منو به فكر وا ميداره.... چند وقت پيش داشتم با قدرت هرچه تمام تر به راضيه مي گفتم كه بزرگترين ارزش زندگيم اينه كه هيچ وقت به وجود خدا شك نكرده ام و اين چيزا.... ولي اين ديالوگ يه لحظه منو به فكر واداشت!

مدلين، زن روانشناسيه كه تنها زندگي مي كنه. كاملا مستقل. توي آسانسور با مردي آشنا مي شه و بعد هم تصميم به ازدواج مي گيرن. از طرفي شديدا درگير يكي از بيماراشه و به بهانه ي مشاوره، باهاش قهوه مي خوره و توي خونه اش ملاقاتش مي كنه و ...!!

چيزي كه از فيلم بر مياد، اينه كه مدلين تا قبل از آشنايي با boy friend اش، نسبت به هيچ كسي و هيچ چيزي تعهدي نداره! يعني تنها عاملي كه باعث مي شه يه چيزي يه علامت "ايست" بهش بده براي ارتباط با نفر دوم، فقط و فقط به اصطلاح تعهدشه نسبت به اون! ... به عبارتي، مدلين و خيلي هاي ديگه، صرفا تا زماني پايبند به يه سري از اصول و ارزش ها مي مونن، كه از بيرون، كسي اونا رو نگاه مي كنه و اين ممكنه كه موقعيت خاص اجتماعي يا خانوادگيشون زو به خطر بندازه! در غير اين صورت...اگه ديده نشه....

                                                               ***

از خودم مي پرسم: من چي؟ اگه كسي ..يه آدمي... از بيرون نگاهم نكنه، يعني اگه از اين كه اطرافيانم، والدينم، دوستام يا اساسا اونايي كه نظرشون در مورد من و اعمالم برام مهمه، متوجه بشن نترسم، اگه هيچ خطري (!) نباشه كه موقعيتم رو پيش ديگران خراب كنه، آيا باز هم پايبند مي مونم به عقايدي كه مدام فرياشون مي زنم؟ ( منظورم مثل نمونه ي مدلين نيست ها!!!)

و در كمال تعجب متوجه شدم كه انگار... آره انگار يه چيزايي هست كه پايبندي بهشون تق و لقه! شايدم نباشه... ولي مطمئن نيستم...

اين كه خداي من، توي قرآن نازنينش هي هزاز بار ، 10 هزار بار مي گه آدماضعيف و سستن و بيشترشون حقيقتا ايمان ندارن بهش، خوب بنده هاشو شناخته كه مي گه!!

معناي همه ي چيزايي كه بالا گفتم اين بود كه فكر كنم بيشتر آدما( بخصوص ما كه خيلي هم ادعامون مي شه!) اين حضور دائمي رو، اين تعهد دائمي رو، اين شرم دائمي رو، اين محرك به پايبندي دائمي رو، اين كسي رو كه وجهه داشتن پيشش از هر كس ديگه اي مهم تره، اين هستي رو كه هميشه هست، يه جورايي...نه كه باور نداريم! موضوع اينه كه فقط باور داريم!!

اين كه بدوني سيب زميني سرخ كرده بخوري سرطان مي گيري، با اين كه با تمام وجودت نخواي كه بخوري، فرق مي كنه!!

                                                           ***

پيش خودم فكر كردم: كي گفته ما با اين همه چفت و بست، محبوب خداييم؟! كي اين حقو بهمون داده كه بشينيم ، آدماي ديگه رو كه خيلي با ما فرق دارن، همه چيزشون با ما فرق داره رو از بالاي دماغمون نگاه كنيم و تاسف بخوريم يا ديگه به قول راضيه خيلي perfect human هم كه باشيم، براشون طلب آمرزش كنيم؟!

 

آخه دوست مسلمون من! تا حالا چند بار برات پيش اومده يه ظرف پر از سيب زميني سرخ كرده با سس گوجه فرنگي تند رو ""بهت تعارف كنه"" و تو رد كني؟!!

 

والسلام

پرديس

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/17ساعت 10:50 بعد از ظهر  توسط پرديس  | 

آخرین نوشته ها

؟
با كليشه ي تمام: خداحافظ! همين حالا!!
مصطفی گفت جواب بدم!
اشتباه مي كني! محمد پيامبره! نه علي!!
حتي گند هم نيستن!!
من زنده ام!!
بابا جون! من اصلا آنارشيستم!!
چند كاسه سيب زميني سرخ كرده؟!
نه! ببين! اين يكي رو ديگه نمي فروشم!
راستي چرا محتاجيم به دعا؟!